مدیر میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری دزفول گفت: فاز دوم مرمت حمام کرناسیون در سال 88 از سوی اداره کل میراث فرهنگی خوزستان آغاز گردید و در حال حاضر با همکاری  سازمان نوسازی وبهسازی شهرداری دزفول مرمت این حمام در حال انجام می باشد.به گزارش روابط عمومی اداره کل میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری خوزستان غلامعلی باغبان افزود: فاز اول مرمت بنا از سال 82 به کوشش سازمان نوسازی وبهسازی شهرداری دزفول آغاز گردید که طی این مرحله بخش مردانه شامل سربینه ،گرمخانه ،آتشخانه و مخازن سوخت حمام مرمت وبا هزینه اداره کل میراث فرهنگی ، صنایع دستی وگردشگری تجهیز وبه عنوان موزه مردم شناسی دزفول مورد بهره برداری قرار گرفت. وی با بیان اینکه فاز دوم مرمت حمام در سال 88 با تامین اعتبار حدود 40 میلیون تومان از سوی اداره کل میراث فرهنگی خوزستان آغاز شده است خاطر نشان کرد: تکمیل مرمت بدنه ها وسقف های بخش زنانه ، پاکسازی و مرمت گربه رو ها ، اصلاح کاهگل بام و تهیه طرح تاسیسات از جمله اقداماتی است که در این دوره عملیاتی صورت گرفته است. باغبان در پایان گفت: جهت تکمیل مرمت بنا با پیش بینی اعتبار لازم اقداماتی نظیر اجرای کامل تاسیسات ،نورپردازی و آجر فرش بام انجام خواهد شد. گفتنی است: این حمام تاریخی زیبا در مرکز محله قدیمی کرناسیون قرار گرفته است.می گویند که اهالی اولیه این محله از کوه های کرناس در شمال شهرستان دزفول به این محله عزیمت نموده اند که با گسترش شهر وتوسعه شهرنشینی به محلی برای اسکان ثابت تبدیل شده است.نام معمار بنا استاد معزی است وبه نامهایی نظیر حمام نو یا حمام حاج نصیر نیز موسوم است.بنای حمام دارای دو بخش مردانه وزنانه وهر کدام از بخش ها دارای فضاهایی به نام سربینه ،گرمخانه ومیاندر است.از دیگر بخش های حمام می توان به آتشخانه مخازن آب ومخازن سوخت اشاره نمود.نحوه تامین آب مصرفی حمام ،گاوچاه کنار ورودی مردانه بوده که این چاه بوسیله قنات به رودخانه متصل وپس از آن آب از طریق لوله های سفالی به مخازن آب منتقل شده است.گاوچاه شامل دو دهلیز با شیب حدود 30 درجه وطول تقریبی 8 متر با پوشش طاق آجری بوده که کارگر یا چهارپا را در زمان انجام کار از گزند آفتاب وباران در امان نگه داشته است.تا اوایل جنگ تحمیلی این حمام مورد استفاده اهالی محله بوده وپس از آن به دلیل عدم استفاده آسیبهای زیادی بر پیکره بنا وارد شده بود.حمام کرناسیون در سال 81 شناسایی و به شماره 8377 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.