اسامی افراد در شهرستان هایی همچون شوش، شوشتر و دزفول و اسامی محلات در شمال خوزستان نظیر محله تنور سازان در دزفول نشان دهنده قدمت سفالگری در این استان می باشد.به گزارش روابط عمومی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خوزستان کوره های سفالگری شوش مربوط به اواسط هزاره  5 پیش از میلاد، کوره سفالگری در 65 کیلومتری جنوب دزفول مربوط به اواسط هزاره 5 پیش از میلاد و کوره سفالگری هفت تپه با قدمتی مربوط به اواسط هزاره 2 پیش از میلاد از جمله کوره های مکشوفه در استان خوزستان می باشند. سفال های کشف شده در منطقه هفت تپه عموماً ساده ، بدون نقش، به رنگ نخودی و استثنائاً تعداد محدودی از سفالهای منقوش با نقوش هندی ساده می باشند.همچنین سفال های کشف شده در منطقه شوش از نظر هنری در خور توجه ، دارای اشکال منظم وساخته شده از خاک نرم و خالص می باشند. ترسیم نقوش قبل از پخت بر روی گل رس خشک، وجود بدنه ای صیقلی با نشانی  از استفاده ی چرخ، نقوشی سیاه شفاف یا سبز رنگ برروی زمینه سفید مایل به زرد و  استفاده از نقوش هندی، حیوانی ، گیاهی و به ندرت انسانی از دیگر ویژگی های سفالهای کشف شده در شوش می باشد.گفتنی است:هنر سفالکاری نزد باستان شناسان قدر و منزلت خاصی دارد،زیرا همین قطعه‌های کوچک سفال که ناچیز به نظر میرسد ما را به زمانه و زندگانی مردم آن روزگاران می‌‌ برد. تمام اشیائی را که با استفاده از گل پخته ساخته شده باشند سفالی می‌‌گویند.هزاران سال است که مردم به سفالکاری مشغول هستند.سفالهای اولیه زبر و زخیم بودند ،آب درون آنها نشست می‌کرد و در صورت قرار گرفتن در برابر خورشید ترک بر میداشتند. سفالگر برای تهیه ظرفها و وسایل سفالی، ابتدا مقداری گل مرطوب را روی صفحه چرخان مخصوص قرار می‌دهد با استفاده از انگشتان دست به ظرف شکل می‌دهد. سپس آن را در معرض نور خورشید قرار می‌دهد تا خشک شود و روی آن را با لایه‌ای از لعاب می‌‌پوشاند.آنگاه ظرف را در کوره قرار می‌دهد.حرارت زیاد ظرف لعابی را محکم و سخت کرده و آن را نرم و براق می‌کند .