در کتاب تاریخ بختیاری به قلم ابوالفتح اوژن بختیاری چنین آمده است که پس از فوت اسفندیار خان سردار اسعد در سال 1321 هجری قمری، آقایان محمدحسن خان سپهدار علیقلی خان ( سردار دوم که بعد از بنیانگذاران مشروطه گردید) ضمن مراجعت از اروپا رهسپار دارالخلافه تهران شدند و در آنجا لقب سردار مفخمی را از مظفرالدین شاه دریافت و پس از مدت کوتاهی اقامت به زادگاه خویش مراجعت نمودند و محمدحسین خان به سمت ایلخانی و نجف قلی خان  برادر بزرگتر وی به سمت ایلگری تعیین و مشغول بکار شدند، در همان زمان محمدحسین خان سپهدار بختیاری با توجه به اینکه علاقه مفرطی به رامهرمز داشت پارکی زیبا به همراه تجارت خانه های بسیار در قریه کیمه ( یکی از قسمتهای مهم رامهرمز) بنا نهاد و دختر امیرزاده بیگ زنگنه را هم که یکی از روسای طایفه جانکی گرمسیر بود به ازدواج خود در آورد و بدلیل تعلق خاطرش به وی شوق فراوانی داشت که در رامهرمز اقامت گزیدند. سپهدار قبل از اینکه بتواند در عمارتی که بنا کرد استقرار یابد از دنیا رفت.
پس از فوت محمدحسین خان سپهدار در سال 1340 محمد صمیمی به رامهرمز نقل مکان کرد و اجرای اصلاحات ارضی عمارت کیمه که بعداً به عمارت صمیمی مشهور شد بنام وی ثبت گردید.

تاریخچه بنا

احداث این بنا قبل از تولد مرحوم محمد صمیمی و به حدود 110 سال قبل باز می گردد. ساختمان مذکور که در آن در یک خیابان و در شمال آن واقع است دارای دو برج دیده بانی و درهمان امتداد حد شمالی بعد از دروازه ورودی ساختمانی بسیار جالب داشت. اطاق های دو طرف آن در یک راهروی عبور به عرض تقریباً سه یا چهار متر باز می شد و در میانه ها دارای یک محیط مدور با طاق ضربی بسیار زیبا بود و در وسط آن حوض آبی وجود داشت که تقریباً یک طرف ضلع شمال را تا در ورودی می گرفت و برای سواران ونگهبان ها و به اصطلاح لابی مراجعین ساخته شده بود. ضلع شرقی سراسر به یک بازار سرپوشیده منتهی می شد که دارای دو در بود و در آن چند باب مغازه دو طرف نظیر بازارهای قدیمی رامهرمز، اصفهان و سایر شهرهای ایران ساخته شده بودکه متأسفانه از میان رفته است و از جنوب هم به روستای کیمه و از غرب به باغ وسیعی محدود می شد، ساختمان در واقع بر یک زیرزمین وسیع بنا و با طراحی زیبا دور تا دور آن را باغ مرکبات و درختان سرسبز می پوشانید و در مقابل پله های ورودی آن استخری زیبا به چشم می خورد که هنوز با آنکه اطاق های آن را با دیوار کشی تغییراتی داده اند و هر اطاق بزر گ به چند اطاق کوچکتر تبدیل شده که از بیرون  زیبایی طراح آن را می توان تشخیص داد. متأسفانه درطی دوران های مختلف لطمات زیادی به ساختمان و درختان باغ آن وارد شده است با این حال در اطاق ها از بهترین چوبهای زمان خود بوده اند و پس از حدود 110 سال کوچکترین آسیبی ندیده اند. عین این ساختمان را مرحوم سپهدار بوسیله همان معمار اولین بدون زیرزمین در روستای دستگرد امامزاده شهرکرد ساخت که آن هم از میان رفته است و فقط قسمتی از دیوارهای محصورکننده آن باقی مانده است.
آب پارک ( عمــارت ) از طریق جویبارهای در دهســتان شهریاری و از جوی معــروف به بورشــاهی تأمین  می گردید.
یک رشته جوی در کناره جاده ورودی پارک ( که این جاده در شمال پارک احداث شده است) آب حوض ساختمان را که بطور گنبدی ساخته شده و محل استراحت سواران و مراجعین و محافظین بوده، تأمین می نمود.  از این آب که بطور مداوم جریان داشته باغات پشت عمارت نیز آبیاری می گردید. پوشش گیاهی پارک بیشتر مرکبات بخصوص پرتغال و نارنج بوده وگلهای تزئینی مانند گل کاغذی با رنگ های مختلف ( سرخ، نارنجی، بنفش ) در حوالی حوض مقابل ساختمان اصلی در کناره های باغچه کاشته شده اند. بنا متعلق به دوره قاجار و کاربرد مسکونی داشته است و در اوایل انقلاب تبدیل به انبار اسلحه و بعد از آن هم توسط شهرداری تحویل دانشگاه پیام نور شد که تا حدوداً یک سال پیش در این بنا مستقر بودند. قسمت های این بنا عبارتند از زیرزمین، ایوان ستون داری که در سه سوی بنا قرار دارد که فقط قسمت شرقی بنا ستون و ایوان ندارد. زیرزمین خود شامل راهرو، دو تالار، دهلیز و حوضخانه ( که در حال حاضر فاقد حوض می باشد ) می بود همچنین خود بنا نیز شامل دو تالار بزرگ ، یک تالار کوچک ، سه اتاق، اتاق خدمتکار و اتاق نگهبان بوده که حمام و مطبخ جزء الحاقات بعدی بنا می باشد که در انتهای قسمت شرقی ساخته شده اند.
مرمت عمارت صمیمی از سال 84 توسط سازمان میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری شروع و همچنان ادامه دارد و با توجه به اتمام مرمت کوشک مرکزی عمارت، موزه تاریخی و مردم شناسی آن در دو بخش همکف و زیرزمین طراحی و اجرا گردیده است. در تالارهای موزه اشیاء سفالی ، شیشه ای و فلزی از دوره های مختلف پیش از تاریخ تا اسلامی شامل مهر، سفالینه های ته دگمه ای و لعاب دار، خمره های سفالی مخصوص نگهداری آذوقه و مایعاات، انواع بطری های شیشه ای، پیکــرهای مذهبی و تزئینی و سنگ نوشته های دارای خط میخی به نمایش گذاشته شده است.