"هوبره» ها مي ترسند ، «پليكان پاخاكستري» خانه ندارد ، آبي نمانده تا «اردك سرسفيد» تني به آن بزند، «غاز پيشاني سفيد» فاقد امنيت است و «اردك هاي بلوطي» هم ترسيده اند. اينها كه مي آمدند، خوزستان ميزبان پرنده هاي مهاجر مي شد؛ اما حالاآنها مسيرشان را تغيير مي دهند و مي روند به سرزمين هاي دورتر، جايي كه شكارچيان نباشند تا هوبره ها را شكار كنند، آنجا كه پليكان هاي پاخاكستري با خيال جمع روي تخم هايشان بنشينند و آنجا كه مثل «خورموسي» آلودگي هاي نفتي و تردد بي امان كشتي ها، پرنده ها را ترسان و دلزده نكند.«عروس غاز» ديگر خوزستان را براي گذراندن زمستان نمي پسندد، او حالاوقتي سفرش را از سيبري شروع مي كند از بالاي تالاب هاي خوزستان رد مي شود و كيلومترها آن طرف تر در سواحل رود نيل فرود مي آيد؛ «عروس غاز» فهميده است كه تالاب هاي خشك و نيمه جان خوزستان براي زندگي ديگر جاي مناسبي نيست.....

لاك پشت فراتي در رده بندي Red List IUCN در رده در معرض خطر انقراض (Endangered) قرار دارد. متاسفانه در قوانين و مقررات ايران، اين گونه مورد بي مهري مسوولان قرار گرفته كه علت آن عدم شناخت لاك پشت فراتي به عنوان گونه اي مفيد و منحصر به فرد است. اين گونه در قوانين كشور جزو حيوانات وحشي غير حمايت شده است و هيچ گونه تمهيدات حفاظتي براي حفظ تنها لاك پشت لاك نرم ايران صورت نگرفته است و جمعيت اين گونه منحصر به فرد به دلايل مختلف هر روز بيشتر و بيشتر رو به كاهش است. از جمله: سم ريزي جهت صيد ماهي كه موجب تلفات زياد لاك پشت ها مي شود.
اعتقادات غلط صيادان بومي كه مي گويند اين لاك پشت ها، ماهيان گرفتار در تورشان را مي خورند و سبب كم شدن ميزان صيد مي شوند، به همين دليل اين گونه را دشمن خود دانسته و آنها را معدوم مي كنند كه از اين نظر تلفات شديدي به جمعيت لاك پشت ها وارد شده و مي شود. خشك شدن و كم آب شدن تالاب ها و انشعابات رودخانه هاي اصلي و از بين رفتن محل زيست آنها هم از ديگر دلايل كاهش آنهاست. اينجا هم تخريب زيستگاه، زهكشي و خشك كردن آبگيرها جهت احداث مزارع كشاورزي و ...، آلودگي آب به دليل ورود فاضلاب هاي شهري، صنعتي و كشاورزي، همچنين در منطقه شادگان، كاهش تدريجي عمق تالاب در اثر ته نشيني رسوبات بالادست در هور شادگان و دخل و تصرفات الزامي در زمان جنگ تحميلي در محدوده پناهگاه حيات وحش شادگان نظير احداث جاده، خاكريز، سنگر و بيمارستان نظامي، آلودگي نفتي در حاشيه هاي تالاب شادگان كه به دليل نشت از لوله هاي فرسوده نفتي باعث درخطر افتادن زندگي حيوانات و به خصوص لاك پشت فراتي شده است و اما مهمترين عامل تهديد لاك پشت فراتي، عدم شناخت اين گونه و اهميت آن از نظر اكولوژيك و غناي گونه اي در ميان مردم بومي و حتي اكثر كارشناسان است.
لاك پشت فراتي در ايران منحصرا در استان خوزستان پراكندگي دارد. اين گونه در حوضه آبگير دجله و فرات، هورا لعظيم، تالاب شادگان، رودخانه هاي كارون، كرخه، دز و جراحي و انشعابات آنها زيست مي كند.
در ايران تنها يك گونه از خانواده لاك پشت هاي سه انگشتي وجود دارد كه لاك پشت فراتي معروف است.

فرستنده: بهنام قرباني

پي نوشت مدير وب:متاسفانه تعداد اين لاكپشت در خطر انقراض در دزفول كه يكي از زيستگاههاي خوب اين جانور بوده روز به روز در حال كاهش است و تا چندي ديگر بايد منتظر خبر انقراض اين لاكپشت كمياب و با ارزش باشيم.

به اميد روزي كه مسئولين و مردم بومي منطقه ي دزفول قدر طبيعت شهرشان را بدانند.

پي نوشت2:در ضمن در گويش دزفولي به لاكپشت فراتي مي گويند: ريقه

منبع:وبلاگ مرکز شهر(http://dt24.blogfa.com)

دریافت مطلبی دیگر در همین خصوص با فرمت پی دی اف

امروزه گردشگری  در دنیا طیف وسیعی از علایق را در بر می گیرد .بسیاری از  گردشگران  به گونه ها ی طبیعی و جانوری علاقه فراوان دارند.متاسفانه برخی از این گونه ها از میان رفته اند.اگر در زمانهای گذشته حساسیت های بیشتری در مورد حفظ این گونه ها وجود داشت امروز مجبور نبودیم رد پای موجودیت آنها را در کتب و منابع و قدیمی بجوییم.شیر ایرانی یکی از این نمونه هاست و  بر اساس بسیاری اسناد در استان ما  خوزستان نیز وجود داشته است.اگر سفر نامه "بارون دو بد" را مطالعه نموده باشید در اشاراتی که به هنگام سفر در خوزستان داشته   از وجود شیر ایرانی سخن گفته است.به هر روی شیر ایرانی (نام علمی: Panthera leo persica) یا شیر پارسی یا شیر آسیایی، زیر گونه‌ای از شیرها می‌باشد که هم اکنون تنها در هند یافت می‌شود جاییکه شیر هندی نامیده می‌شود. این گونه شیر زمانی از دریای مدیترانه تا جنوب غربی آسیا یافت می‌شد. تنها جمعیت باقیمانده اینگونه شیر حدود ۲۵۰ تا ۳۵۰ قلاده شیری است که در جنگل گیر واقع در گجرات هند یافت می‌شود.گفته می‌شود که آخرین شیرهای ایرانی در اوایل دهه ۴۰ میلادی رویت شده است. برای آخرین بار شیر ایرانی در اطراف دزفول توسط مهندسان امریکایی که مشغول ساخت راه آهن در خوزستان بودند مشاهده شده است. احتمالا تا چند سال بعد نیز چنین شیری در ایران وجود داشته است.

در این نوشته از مطالب سایت ویکی پدیا نیز استفاده شده است.