اگر  سری به موزه ایران باستان بزنید ، در آنجا علاوه بر اشیایی که از تپه‌های باستانی ایذه به دست آمده، مجسمه فلزی (مفرغی) بزرگی نظرتان را جلب خواهد کرد که به مرد اشکانی شهرت دارد. این مجسمه در سال 1312 در حوالی روستایی به نام «شمی» که تقریبا 45 کیلومتر با شهرستان ایذه فاصله دارد، پیدا شد.کاوش‌ها نشان داد که آنجا نیایشگاهی بوده متعلق به دوره اشکانیان یا همان پارت‌ها که مجسمه مرد اشکانی نیز در آن نیایشگاه قرار داشته، اما زمانی که باستان‌شناسان این محل را کشف کردند متوجه آثار تخریب و آتش‌سوزی در این محل شدند.به همین علت مجسمه‌ای که در موزه می‌بینید یک دستش به طور کامل و دست دیگرش از مچ به پایین از بین رفته است. از آنجا که ساسانیان پس از به قدرت رسیدن، سعی کردند اغلب آثار برجای مانده از حکومت پیش از خود یعنی اشکانیان (پارت‌ها) را از میان ببرند، به نظر می‌رسد تخریب نیایشگاه شمی نیز توسط آنان صورت گرفته باشد،

در پاییز سال 1361 هنگام خاکبرداری، جهت عملیات سدسازی بر روی رودخانه مارون حفره‌ای در زمین ایجاد شد که منجر به پیدایش آرامگاهی در درون آن گردید. محل آرامگاه در حدود 10 کیلومتری شمال شهر بهبهان در استان خوزستان و در حاشیه‌ی رودخانه مارون و در شمال شهر قدیم ارجان واقع شده است.مقالات متعددی در رابطه با تاریخ‌گذاری آثار مکشوفه از ارجان منتشر شده است. روی هم رفته می‌توان گفت این آرامگاه متعلق به کیدین هوتران پسر کورلوش از پادشاهان محلی دوره ایلام‌نو است. به هر حال آثار موجود در این مقبره به لحاظ تاریخ‌گذاری، به زمانی از اواخر هزاره دوم تا اوایل هزاره اول ق.م نسبت داده شده‌اند. در هر صورت یافت چنین تابوت برنزی منحصر به فرد، آن هم مربوط به احتمالا هزاره اول ق.م بسیار اهمیت دارد. این تابوت به ابعاد 59×59×132 سانتیمتر است.

بر اساس منـابع تاریــخــی شـهر آسـک در جنـوب شرقی امــیـدیه کنـونی در نزدیـکـی روستای آسـیـاب واقـع بـوده است . بنـابر گـفـتـه بعضـی مـورخـیـن آسک بر گرفـتـه شده از نـام اشـکـانیـان بوده ولـی با گـذشت زمـان (ش) به (س) تبدیل شده و به نام آسک خوانـده شده است . شـهر قدیمی آسک در زمـان اشـکـانـیـان بنا شده و در زمـان ساسانیان به اوج پیـشرفـت و تـرقـی رسیـد و در زمـان قـبــول اسـلام یـکـی از شـهـر های مـطـرح خوزستان بــوده که در آن روز استـان خوزستان _ استان نـیـمــروز نامـیده می شد . به استناد مدارک مـوجود تاریــخــی در قـدیـم از کـهگـیـلویـه تا نزدیکیهای شهرشوش دانیـال محل سکونت مردمانی بود که آنها را اوکـسیـان می گفتند . ابــودلــف مـورخ و سیـاح درباره شهر آسک می نویسد : " این شهر نخلستانهای زیاد و آبـهای فراوانی دارد و در آن جـا ایـوان بلند بر کنار چشمه ای پرآب که روبروی آن گنبدی به ارتـفاع صـد ذراع قد بر افراشته است و این بنا را به قـبـاد پــدر انـوشـیـروان که در فاصــلـه سالـهای 481 تا 531 م در ایـران حـکـومـت کـرده نسبـت داده انــد" . شـهــر آسـک بـه خـاطـر داشـتـن آتشفشان در روزگار پیشین معـروف بوده بطوری که اکثـر مورخین در این مورد اظهـار نـظـر نمـوده و گـفتـه اند: "خوزسـتـان را در نزدیـک سرحـدات فـارس کوهـی است که پیوسته از آن شعله کشد ". این کوه اکنـون به کوه سوخته معروف و در کنار روستـای خیط زبید درچند کیلومتری امیدیه درکنار جاده اصلی امیدیه به آغـاجـاری واقـع است . تا کـنــون زمان ویــرانــی شهـر آسـک مشخص نگردیـده است .