در منطقه عشایری آب چندار(شهرستان مسجد سلیمان)،در شب اول زمستان  هنگام آماده سازی خمیر برای تهیه نان ِ گِردِه(نوعی نان سنتی)،مهره ای در آن انداخته و بعد از پخت نان،آن را به تعداد افراد خانواده تقسیم نموده و مهره سهم هر کس شود شا نس آن مال از آن او می باشد.در برخی مناطق دیگر مانند روستای بازار تمبی،رسم بر این است که مردم در خانه فامیل دور یکدیگر جمع گردیده  و خوراک هایی  از قبیل هندوانه،آجیل،سیب،گندم برشته و کل خونگ میل کرده و به شاهنامه خوانی می پردازند و همچنین در این مجالس فال نخود یا فال حافظ می گیرند.
در برخی مناطق دیگر مانند روستای عنبل بوستان،در شب یلدا در خانه بزرگ فامیل از قبیل پدر بزرگ یا مادر بزرگ جمع شده،و یک سینی که در آن یک عدد چراغ گرد سوز و خوراک هایی مانند انار،هندوانه،سیب،پست و بادام قرار دارد  در وسط اتاق پذیرایی گذاشته؛ بزرگِ فامیل، برای سایرین، قصه  و حکایت قدیمی تعریف می نماید.اهالی به این شب  شب ِ چله می گویند.در شبِ یلدا خوردن برگه هلو و زرد آلو نیز در مناطقی مانند بی بیان،کلگه و نفتون رواج دارد.
در محله دره خرسون  شهر مسجد سلیمان،نان و پیاز خرد کرده و خمیر ُشلی تهیه کرده و آن خمیر را به ران گوسفند می زنند و اقوام دور یکدیگر جمع شده و تا پا سی از شب بیدار مانده و فال نخود به این نیت که سال پر بارش است یه نه می گیرند.
در منطقه عشایری چشمه چلوار در این شب برای ِ عروس طلا،پارچه،گز و قند به عنوان هدیه می برند و اگر عروس برادر داشته باشد به آنهاپیراهن مردانه هدیه می دهند.
در بین اهالی روستای عنبل بوستانی مرسوم است که در زمستان هدایایی از قبیل انگشتر طلا و یا گوشواره طلا توسط داماد برای عروس برده می شود.
در محله کلگه شهرستان مسجد سلیمان مرسوم است که اگر کسی، از طایفه ای غریب ،همسر اختیار نماید، باید در شب اول زمستان یا شب یلدا، هدایایی از قبیل پارچه ،طلا و شیرینی برایِ او  بفرستد .

منبع:پژوهش  مردم نگاری  شهرستان مسجدسلیمان - پژوهشکده مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی کشور  

مطلب مرتبط

آیین ها و جشن های کهن ایرانی- جشن ِ شب ِیلدا

در  اردیبهشت ماه سال 1386  خبری  در  سایتها و روزنامه ها منتشر شد:کشف گنجینه ای ارزشمند در روستای جوبجی رامهرمز. این شهر در  49 درجه و 26 دقیقه طول شرقی 31 درجه و 16 دقیقه عرض شمالی ،در 87/5 کیلومتری شرق اهواز با ارتفاع متوسط 160 متر از سطح آبهای خلیج فارس در دامنه کوه واقع شده است.در کتاب شهرستانهای ایران  و در  رساله ای کوچک وچند صفحه ای به زبان پهلوی میانه که نسخه موجود آن احتمالا در سده سوم ه . ق تدوین شده است اما احتمالا تدوین اولیه آن به اواخر دوره ساسانی بر می گردد، بنای این شهر(رامهرمز) به هرمز ساسانی  نسبت داده شده است.محوطه ای که آرامگاه عیلام نو و گنجینه منحصر به فرد در آن کشف گردید  میان دو روستای "جوبجی" و  "ده یور" واقع شده است.

در ابتدا انگیزهء احداث راهها، دستیابی به نقاط دوردست کشور جهت تأمین‏ اهداف نظامی بوده و در عین حال موجبات گسترش بازرگانی و حمل و نقل کالا و ارتباطات فرهنگی را فراهم آورده است.ویل دورانت مینویسد:«ایرانیان در کارهای حمل‏ و نقل ابتکاری فراوانتر از کارهای صنعتی داشتند،و مهندسان ایرانی بفرمان داریوش اول‏ شاهراههائی ساختند که پایتختها را بیکدیگر مربوط میکرد.درازی یکی از این راهها که از شوش تا ساردیس امتداد داشت هزار و پانصد میل و یا دو هزار و چهارصد کیلومتر بود» میشود گفت راههائی که در قرون نخستین اسلام از آنها سخن بمیان آمده است، اغلب بازماندهء راههای باستانی ایران است که در ادوار مختلف بنابر ضرورت مرمت و نگهداری شده است..