جشن های  ملی که در ایران بر گزار می شود دارای ریشه تاریخی ایرانی هستند و از دوران باستان تا به امروز رسیده‌اند. برخی از این جشن‌ها کم‌وبیش زنده هستند. جشن‌های زنده به جشن‌هایی اطلاق می‌شود که بنا به سنت تاریخی در میان مردم رایج است (مانند جشن نوروز). جشن‌های فراموش‌شده به جشن‌هایی اطلاق می‌شود که بنا به سنت تاریخی برگزار نمی‌شوند (مانند جشن بهاربد)، اما ممکن است کوشش‌هایی برای احیای آنها برخی از آنها رواج داشته باشد (مانند جشن اسفندگان). شکل تاریخی برگزاری جشن‌ها (چنانکه در متون و منابع آمده است) با شکل فعلی و رایج برگزاری هر جشن، دو موضوع متفاوت است که همواره شبیه یکدیگر نیستند. شمار جشن‌های ایرانی بسیار بیشتر از تعداد متداولِ شناخته شده فعلی آن است.

در ابتدا انگیزهء احداث راهها، دستیابی به نقاط دوردست کشور جهت تأمین‏ اهداف نظامی بوده و در عین حال موجبات گسترش بازرگانی و حمل و نقل کالا و ارتباطات فرهنگی را فراهم آورده است.ویل دورانت مینویسد:«ایرانیان در کارهای حمل‏ و نقل ابتکاری فراوانتر از کارهای صنعتی داشتند،و مهندسان ایرانی بفرمان داریوش اول‏ شاهراههائی ساختند که پایتختها را بیکدیگر مربوط میکرد.درازی یکی از این راهها که از شوش تا ساردیس امتداد داشت هزار و پانصد میل و یا دو هزار و چهارصد کیلومتر بود» میشود گفت راههائی که در قرون نخستین اسلام از آنها سخن بمیان آمده است، اغلب بازماندهء راههای باستانی ایران است که در ادوار مختلف بنابر ضرورت مرمت و نگهداری شده است..