بهبهان،‌ بهشتي كوچك است با آثار تاريخي و طبيعي فراوان. نرگس‌اش معروف است و بهار،‌ شقايق‌ها آنرا رنگين مي‌كنند. تاريخ‌اش به زمان كهن مي‌رسد كه «حلقه قدرت ارجان» آن را به اثبات رساند. با اين‌حال هنوز مسافراني که قصد عزيمت به خوزستان دارند، نام اين شهر را کمتر شنيده‌اند و بيشتر به اهواز، آبادان و خرمشهر و يا شوشتر و شوش مي‌روند.در تعطيلات سال نو،‌ خوزستان مقصد اصلي بسياري از مسافران نوروزي قرار مي‌گيرد تا از اوج شادابي طبيعت در اين خطه بهره‌مند شوند. اما در اين ديار تنها نام برخي از شهرها مانند اهواز در مركز، آبادان و خرمشهر در جنوب، شوشتر و دزفول در شمال و ايذه در شمال شرق استان به گوش مسافران، آشناست در حالي كه در شرق اين سرزمين،‌ شهري قرار دارد با آثار و جاذبه‌هاي تاريخي و طبيعي و مردمي خونگرم چون ديگر مردمان اين ديار.

محرم ‌بازي، علي اصغرك، سياه پوشي ديوارها، حجله قاسم، مشعل‌گرداني، نقش‌گرداني، سقايي، شو شوروزي و ... از آيين‌هایی است كه در ماه محرم در بهبهان اجرا می‌شوند.يكي از آداب و رسوم رايج ماه محرم در بهبهان محرم بازي بين كودكان است. اين مراسم به اين گونه برگزار مي‌شود كه چند روز قبل از ماه محرم كودكان محله‌ها دور هم جمع مي‌شوند و چوبي وسط ميدان محل مي‌گذارند و دور آن جمع مي‌شوند. يكي از آن بچه‌ها شروع به نوحه‌خواني مي‌كند و بقيه سينه مي‌زنند. آن‌ها با اين كار به استقبال ماه محرم مي‌روند. بچه‌ها هم چنين يك "علي اصغرك" درست مي‌كنند. به اين صورت كه يك علي اصغري را درست مي‌كنند و‌ آن را با لباس سفيدي مي‌پوشانند و آن را دم خانه‌ها مي‌برند تا از صاحب خانه نذري يا هديه‌اي دريافت كنند و از مجموع اين پول‌ها خرج برنامه‌هاي خود مي‌كنند و علم و پارچه مي‌خرند. اين برنامه‌ها چند روز قبل از ماه محرم برگزار مي‌شوند. 

در پاییز سال 1361 هنگام خاکبرداری، جهت عملیات سدسازی بر روی رودخانه مارون حفره‌ای در زمین ایجاد شد که منجر به پیدایش آرامگاهی در درون آن گردید. محل آرامگاه در حدود 10 کیلومتری شمال شهر بهبهان در استان خوزستان و در حاشیه‌ی رودخانه مارون و در شمال شهر قدیم ارجان واقع شده است.مقالات متعددی در رابطه با تاریخ‌گذاری آثار مکشوفه از ارجان منتشر شده است. روی هم رفته می‌توان گفت این آرامگاه متعلق به کیدین هوتران پسر کورلوش از پادشاهان محلی دوره ایلام‌نو است. به هر حال آثار موجود در این مقبره به لحاظ تاریخ‌گذاری، به زمانی از اواخر هزاره دوم تا اوایل هزاره اول ق.م نسبت داده شده‌اند. در هر صورت یافت چنین تابوت برنزی منحصر به فرد، آن هم مربوط به احتمالا هزاره اول ق.م بسیار اهمیت دارد. این تابوت به ابعاد 59×59×132 سانتیمتر است.

 واژه بهو به معنی کوشک است . به نظر می رسد آن عده از مردم ارجان که به کوشک دشت آمده و آنجا ساکن شده اند، خانه هایی به سبک خانه های ارجان بنا کرده که بهتر از بهو بوده اند. از این رو آن را بهبهو یعنی بهتر از کوشک گفته اند. امروز نیز به گویش محلی، بهبهان را « بهبهو » می گویند. به مرور زمان تطور یافته و « بهبهان » شده است. برخی از مورخان وجه تسمیه بهبهان را چنین نوشته اند که ساکنان اولیه این شهر در « بهون » یا سیاه چادر زندگی می کرده اند، بعد ها خانه هایی ساختند که بهتر از بهون بود و آن را « به » از « بهان» و بعد « بهبهان » گفتند. به هر حال بهبهان در سده 8 هجری قمری شکل شهر به خودگرفت و از آن پس در شمار یکی از شهرستانهای استان فارس و بعد استان خوزستان در آمد. شهرستان بهبهان در فصل های پائیز، زمستان و بهار معتدل، و لی در تابستان گرم است.

مردم استان خوزستان عید نوروز را با شکوه برگزار می‌كنند. از چند روز پیش، كلوچه‌ی مخصوصی از آرد، روغن، زیره، و رازیانه درست می‌كنند. مراسم آتش افروزی چهارشنبه سوری، مراسم چیدن سفره هفت سین، پوشیدن لباس های نو و رفتن به دید و بازدید نوروزی به شیوه ی دیگر مناطق ایران در استان خوزستان نیز رایج است. در استان خوزستان روز سیزده را در دو روز جشن می‌گیرند. روز سیزده با احتساب روز عید نوروز، و روز سیزده بدون احتساب روز نوروز، اولی را سیزده‌ی عید و دومی را سیزده‌ی بعد از عید گویند. در ایام نوروز همه به باغ‌ها و تفریح‌گاه‌ها می‌روند. در خانه‌ها یا باغ‌ها بر شاخه‌ی درختان تاب می‌بندند و تاب سواری می‌كنند. ..فعالیت و تحرک در میان خانواده‌های بهبهانی برای استقبال از نوروز و برپایی مراسم آن از ابتدای اسفند ماه همراه با حال و هوای خاصی آغاز می‌شود.یکی از انگیزه‌های اصلی این شور و هیجان برای نوروز در میان مردم بهبهان طبیعت فوق‌العاده و بهار این شهرستان است... در دزفول قبل از فرا رسیدن نوروز همانند یک رسم دیرینه چهارشنبه آخر سال را جشن می گیرند . در گذشته در شب چهارشنبه سوری بوته های خار را در کنار خانه آتش زده ٬ از روی آن می پریدند و این شعر را می خواندند: زردی من از تو ٬ سرخی تو از من .

بهبهان(قسمت دوم)

"...بقایای ِآثار ارجان مشتمل از بناهای سنگی و آجری،در بلندیهای سواحل رودخانه کردستان و بیشتر در چپ آن پراکنده است.همچنین در شیب ساحل و تا اندازه ای در عرصه زمین باریکی که بستر رودخانه ا از خاکریز جنوبی یا چپ آن جدا می کند،آثار دیگری دیده می شود.به استثنای پلها،از بناهای بزرگ اثری باقی نمانده است؛گویا خانه ها فقط در یک طبقه و با سقف گنبدی شکل بنا می شده است.دو پل به فاصله کمی از یکدیگر،دو طرف شهر را به هم متصل می کرده است.بنای آنها از سنگ و آجر است و از بقایای آنها می توان قضاوت کرد که با مقیاس معظمی ساخته شده اند.آثاری از پایه ستونها که طاقهای پل بر آن تکیه داشته،هنوز در ساحل چپ و راست رودخانه باقی است و فشار تند جریان آب که به صورت گردابهای کوچک جاری است تقریبا بقیه پایه ها را با خود برده است.