الیماییان از ساکنان بومی خوزستان بوده که از دیرباز در این سرزمین، صاحب فرهنگ و تمدنی غنی بوده‌اند. آنان بی‌شک بازماندگان همان ایلامیان قدرت‌مند هزاره‌ی سوم پیش از میلاد در خوزستان هستند که پس از شکست از آشور بانی‌پال سال‌ها در انزوای سیاسی به سر برده، لیکن در اولین فرصتِ پیش‌آمده توانستند از لاک خویش بیرون آمده و بار دیگر خود را در تاریخ مطرح و با همان قدرت، جسارت و روش پیشین، تحولاتی در جامعه‌ی آن روز (دوران اشکانی) ایجاد کنند. آن‌ها سرزمین خوزستان را از رنگ‌وبوی فرهنگ هلنیستی که در تمام زوایایش رخنه کرده بود، زدودند و خود خالق و اشاعه ‌دهنده‌ی فرهنگی بومی شدند.آثار متعددی از آن‌ها بر جای مانده که گویای توان‌مندی‌شان در زمینه‌های اقتصادی، سیاسی و حکومت‌داری است. معابد سنگیِ بسیار باشکوه، مقابرِ سردابه‌ای پرتکلّف، انبوهی از نگارکندها، سکه‌ها، گچ‌بری‌ها، پیکرک‌ها و مجسمه‌های فلزی، نمونه‌هایی از این آثارند.

فرارسيدن ايرانيان و پارسيان و مادها به نجد ايران كه به نام ايشان ناميده شد بايستي در حدود هزاره دوم پيش از ميلاد بوده باشد. همة قراين موجود نشان مي‌دهد كه اينان از روسية جنوبي آمده و همان راهي را درپيش گرفته باشند كه خويشان و بستگان نزديكشان يعني كيمريان و سكاها در دوسه قرن پس از آنان چون از قفقاز آمدند درپيش گرفتند.كوششهاي اخير دانشمندان روسي نمودار ساخته است كه در سده نهم پيش ازميلاد در سالنامه‌هاي آشوري از ايرانيان در ماوراي قفقاز و نواحي مغرب همدان ياد شده است.مادها دركنار درياچه اروميه توقفي كردند. اما به زودي (شايد به زور دولت اورارتو كه درآن هنگام دراوج قدرت بود) راه جنوب شرقي پيش گرفتند و در پيرامون اكباتان كه پايتخت آينده ايشان شد و دراصفهان جاي گزين شدند و پارسيان هم به موازات زاگرس و چين‌خوردگيهاي آن تا عيلام آمدند و فرمانبردار پادشاهان عيلام گشتند.دراين هنگام از زندگي پارسيان است كه در كوههاي بختياري در صفه‌هاي خالي از سكنه پايگاههائي برپا كردند.